Eliza Orzeszkowa - biografia
Jej najbliższą przyjaciółką została Maria Wasiłowska, która przyjechała do Warszawy w 1855 roku z siostrą Wandą. Przyjaźń ich, scementowana dodatkowo wspólnymi zainteresowaniami literackimi, przetrwała jej całe życie. Maria, tak, jak Eliza, bardzo lubiła czytać i deklamować poezję - szczególnie zakazane utwory Adama Mickiewicza. Talent Elzy i Marii docenił nauczyciel Ignacy Kowalewski. Powiedział, że są chlubą pensji. W maju 1857 roku Eliza zamieszkała z matką, ojczymem - panem Widackim, bratem, babką i służącymi w Grodnie.
Eliza chętnie uczestniczyła w balach. Na jednym z nich poznała Piotra Orzeszkę, dalekiego kuzyna jej ojczyma. Był od niej starszy o szesnaście lat. Dawniej lgnął do kobiet, koni i kart, ale teraz zapragnął ustatkowania. Kilka dni po balu do domu państwa Widackich przybył swat prosić o rękę młodej panny. 21 stycznia 1858, zatem w wieku niespełna 17 lat, wyszła za mąż za wybranego jej przez despotyczną matkę ziemianina z powiatu kobryńskiego Piotra Orzeszkę i zamieszkała w jego majątku Ludwinowie. Pierwsze lata jej tam pobytu określała potem mianem beztroskiego karnawałowania a także swoim uniwersytetem, kiedy znużona błahością życia towarzyskiego sięgnęła do książek ojcowskiej biblioteki. Po pewnym czasie wróciły jej pensjonarskie marzenia o uszczęśliwianiu wsi; m.in. wraz z młodszym bratem męża, Florentym, założyła w Ludwinowie szkółkę wiejską.
poprzednia | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 następnaźródło Wikipedia