Albert Camus - biografia
Albert Camus urodził się 1913 roku w Algierii. Znany jest jako francuski prozaik, eseista, publicysta i filozof. Wychowywał się w biednej, niepiśmiennej rodzinie. Dużo zawdzięcza wychowawcy, który załatwił mu stypendium naukowe. W 1930 roku zrobił maturę, potem zaczął studiować filozofię i historię kultury antycznej. W 1933 roku żeni się z Simone Hie, a rok później się z nią rozwodzi. W latach trzydziestych podróżował po Europie, zajmował się dziennikarstwem i teatrem. Był aktorem teatru radiowego oraz założył wędrowny zespół teatralny. Po napaści Hitlera na Polskę Camus zgłasza się do wojska, ale nie zostaje przyjęty ze względu na słaby stan zdrowia. Jako pisarz debiutuje w 1937 roku.
W roku 1940 musiał opuścić Algierię ze względu na głoszone przez siebie radykalne poglądy. Znalazł się we Francji, gdzie spędził okupację działając w ruchu oporu. Był współzałożycielem ruchu Combat i redaktorem jego konspiracyjnego pisma. W 1944 roku staje się ono dziennikiem jawnym, w którym Camus pracuje do 1947 roku. Po wojnie Camus odwiedza Amerykę Południową. Cierpi z powodu kolejnego ataku gruźlicy. Otrzymuje Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury w 1957 roku. Ginie tragicznie w wypadku samochodowym w roku 1960. Jego najważniejsze utwory to powieści: Obcy (1942), Dżuma (1947), Stan oblężenia (1948), Sprawiedliwi (1949), Upadek (1956), dramat Kaligula ( 1945), zbiór nowel Wygnanie i królestwo (1957), eseje filozoficzne: Mit Syzyfa (1942) oraz Człowiek zbuntowany (1952).
poprzednia 1 | 2 następnaźródło Wikipedia