Fiodor Dostojewski - biografia
W roku 1847 Dostojewski nawiązuje kontakt z grupą młodych entuzjastów, kółkiem Pietraszewskiego, które obwieszczało ludzkości nadejście nowej, lepszej ery. Za działalność w owym kółku zostaje on skazany na karę śmierci, ale tuż przed egzekucją jest ułaskawiony i zesłany na cztery lata katorgi w Omsku nad Irtyszem. Potem miał odbyć służbę wojskową. W 1859 roku do Petersburga pisarz wraca już żonaty, poślubia bowiem w Kuźniecku Marię Isajew. Zaczyna ponownie swą działalność literacką i publikuje Wspomnienia z domu umarłych. Jest to autobiografia opisująca przeżycia autora podczas pobytu w Omsku. Dostojewski dużo podróżuje. W 1862 roku wyjeżdża za granicę i zwiedza miasta Niemiec, Włoch, Paryża i Londynu. Porównując przy tym Rosję z Europą, jest przekonany o tym, że zachodnioeuropejska cywilizacja to duchowy cmentarz.
Jedno z kluczowych dzieł pisarza - Notatki z podziemia powstaje w 1864 roku. W tym czasie umiera również jego żona i brat Michał. Dwa lata później żeni się on z, o 25 lat młodszą, Anną Grigorjewną Snitkin. Związek ten okazuje się bardzo szczęśliwy, a żona poświęca Dostojewskiemu całe swe życie. To dzięki niej powstają jego główne dzieła, a po jego śmierci dzięki jej staraniom wiele z jego dzieł zostaje wydanych. W latach 1865 - 66 powstaje Zbrodnia i kara. W roku 1868 ukazała się powieść Idiota, a w 1872 Biesy. W roku 1867 Dostojewski ponownie wyjeżdża za granicę, wraz z małżonką. W ciągu czterech lat zwiedzają Drezno, Baden - Baden, Genewę, Vevey, Mediolan, Florencję, Bolonię i Pragę. W tym czasie wiele się dzieje w jego życiu i twórczości. Ostatnia wielka powieść Dostojewskiego to Bracia Karamazow. Jest ona drukowana na łamach czasopisma "Russkij Wiestnik" w latach 1879 - 80. To dzieło uważane za syntezę jego twórczości.
poprzednia | 1 | 2 | 3 następnaźródło Wikipedia