Witold Gombrowicz - biografia
W swojej twórczości pisał o samotności i nacisku kultury, doprowadzającym do zanikania indywidualności. Osamotnienie to rodziło potrzebę przebywania z innymi ludźmi i z kulturą. Gombrowicz uważał, że istota ludzka jest rozdarta między Boskość (nieograniczoną wszechmoc) i Młodość (możliwość). Jego pisarstwo i filozofia życiowa zrodziły się z kwestionowania osobowości. Najbliższy był mu egzystencjalizm. Zafascynowany niedojrzałością, cielenością i grą stworzył nowy rodzaj formy. Cała jego twórczość stanowi spójną całość pod względem formalnym i ideowym. Relacje międzyludzkie opisuje już w swoim debiutanckim "Pamiętniku z okresu dojrzewania". Problem tworzenia i niszczenia formy jest głównym tematem "Ferdydurke". Formę polskości pisarz próbował opisać w "Trans-Atlantyku", który stylizowany był na nowego "Pana Tadeusza". Oprócz historii polskich emigrantów Gombrowicz opisuje skutki (również obyczajowe czy moralne) przekroczenia granicy. W powieści "Pornografia" prezentuje świat bez Boga, świat ziemiaństwa podczas okupacji. "Kosmos" to z kolei próba stworzenia rzeczywistości rodzącej się ze świadomości. Relacje międzyludzkie są również tematem dramatów, takich jak "Iwona, księżniczka Burgunda" czy "ślub".
Głównym wątkiem "Operetki" jest forma wytworzona przez modę i strój. Najdłuższym dziełem pisarza jest składający się z trzech tomów "Dziennik". Do 1956 roku Gombrowicz był w ojczyźnie pisarzem zakazanym. Jego dzieł nikt nie wydawał, a w środkach masowego przekazu był oczerniany. Wydanie "Ferdydurke" oraz inscenizacja jego prozy okazało się możliwe dopiero po "odwilży".
poprzednia | 1 | 2 następnaźródło Wikipedia