Zofia Nałkowska - biografia
Na początku twórczości Nałkowska fascynowała się modernizmem: symbolizmem, irracjonalizmem, psychologizmem, dekadentyzmem, erotyką, estetyką, ideą "sztuki dla sztuki" i filozofiami Schopenhauera i Nietzschego. Przy tym bliskie jej były problemy społeczno-polityczne i tendencje realistyczne. W swojej wczesnej prozie pisała o miłości, tajnikach duszy kobiecej, relacjach damsko-męskich (np. "Lodowe Pola" - 1904, "Kobiety" - 1906, "Książę" - 1907, "Rówieśnice" - 1907, "Narcyza" - 1910, "Węże i róże" - 1915). Po roku 1918 porzuciła indywidualizm i przeszła na stronę uniwersalizmu. Problemy społeczne i polityczne interesowały ją coraz bardziej. Jak sama mówiła, spowodowane to było wojną, na której poznała cierpienie drugiego człowieka. W okresie tym powstało wiele utworów, takich jak "Hrabia Emil" (1920), "Charaktery" (1922), "Romans Teresy Hennert" (1924), "Dom nad łąkami" (1925), "Niedobra miłość" (1928) czy dramaty "Dom kobiet" (1930) i "Dzień jego powrotu" (1931). Powieść "Granica" wydana została w 1935 roku, a "Niecierpliwi" w 1936. Po wojnie wydała zbiór opowiadań pt. "Medaliony" opisując przypadki poznane podczas pracy w Komisji Badań Zbrodni Hilerowskich. Dwa lata później wydała pisaną od 9 lat powieść "Węzły życia". Za zgodą autorki wydano jej dzienniki, prowadzone przez nią od 1899 roku. Po jej śmierci, w 1957 roku, opublikowano zbiór esejów pt. "Widzenie bliskie i dalekie".
źródło Wikipedia