Konrad Wallenrod - streszczenie
III część
Ta część rozpoczyna się od opisu nadziei, którą wiążą zakonnicy z wyborem nowego Mistrza. Mają nadzieję, że jego wcześniejsze zasługi w bitwach przełożą się na zwycięstwo nad pogańskimi narodami. Wyobrażają sobie znak krzyż nad murami Wilna. Okazuje się jednak, że to tylko wizje, ponieważ rok po wyborze na Mistrza Konrad nadal nie kwapi się do wszczęcia wojny. Zamiast tego nakazuje zakonnikom wypełnianie swoich przyrzeczeń - modlitw, postów, wyrzeczeń i umiłowania cnót, w tym cnoty pokoju. Konrad zakazuje uciech ziemskich, ziemskich wszelkie wykroczenia każe zamknięciem w lochu, wygnaniem lub nawet karą śmierci.
Pokojowe nastawienie Krzyżaków wykorzystują Litwini, którzy niemal co noc łupią i podpalają okoliczne wsie krzyżackie. Za wojną z Litwą przemawiają również inne warunki: kraj jest osłabiony wewnętrzną niezgodą i obcymi najazdami oraz do Zakonu przyjechał Witold - książę litewski, który pokłócił się z Jagiełłą i szuka wsparcia u Krzyżaków. Zakonnicy dostrzegają również, że Konrad każdego wieczora wymyka się z zamku i prowadzi pod wieżą całonocne, tajemnicze rozmowy z pustelnicą. Główny tok akcji zostaje przerwany "Pieśnią z wieży". W niej pustelnica opowiada historię swojej miłości. W pierwszej zwrotce by zobrazować ogrom swoich cierpień, zastanawia się czy jej łzy są przyczyną zardzewienia kraty w oknie wieży.